In het zwart-witblokje zit gewoon tekst. Dit is precies wat erin staat.
Je richt je camera op een vierkantje en je telefoon vraagt of je wilt verbinden. Geen app, geen typwerk. Wat gebeurt daar?
Er zit tekst in, meer niet
Een QR-code is een manier om tekst op te slaan in een patroon van blokjes. Voor wifi is er een afspraak over hoe die tekst eruitziet: WIFI:S:Netwerknaam;T:WPA;P:MijnWachtwoord;;
De S is de netwerknaam, de T het beveiligingstype en de P het wachtwoord. Staat er H:true bij, dan is het netwerk verborgen. Bij een open netwerk staat er T:nopass en geen wachtwoord.
Wie het ondersteunt
Android herkent het al jaren via de camera. iPhones sinds iOS 11. De telefoon leest de tekst, ziet dat het om wifi gaat en biedt aan te verbinden. Sommige oudere apparaten en de meeste laptops doen er niets mee; daar typ je het wachtwoord alsnog.
Wat het je oplevert
Omdat niemand het wachtwoord meer hoeft te lezen of te onthouden, kun je een lang en willekeurig wachtwoord kiezen. Dat is de grootste beveiligingswinst van deze truc.
Waar je op let
De code bevat je wachtwoord in leesbare vorm. Iedereen die hem kan fotograferen, komt op je netwerk. Hang hem dus op voor het gastnetwerk, niet voor het netwerk waar je computers en back-ups op staan. En genereer hem in je eigen browser, niet op een willekeurige site die je gegevens naar een server stuurt.